Ένα τραγούδι για τη Μαρίκα

1
com

Αυτός ήταν ο τίτλος της σπουδαίας  εκδήλωσης που διοργάνωσε χθες Δευτέρα 28 Μάη, το “Κέντρο Ελληνοαρμενικών Μελετών” και ο “Ελληνοαρμενικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αραράτ”, υπό την αιγίδα του Δήμου Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη, με αφορμή τα 90 χρόνια από τη γέννηση της μεγάλης Ελληνοαρμένισσας τραγουδίστριας Μαρίκας Νίνου.
Ο φιλόξενος χώρος του Δημαρχείου της Νίκαιας, γέμισε ασφυκτικά από κόσμο, που με συγκίνηση και ενθουσιασμό παρακολουθούσε τα δρώμενα.

Για τη Μαρίκα Νίνου και τη ζωή της μίλησε εκ μέρους των Ελληνοαρμενίων  ο Χάικ Κασαρτζιάν.
Για τις συνθήκες της εποχής μέσα στις οποίες έζησε και μεγαλούργησε η σπουδαία  τραγουδίστρια του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού, μίλησε ο δημοσιογράφος και παραγωγός  Στέλιος Ελληνιάδης, ενώ για τις λεπτομέρειες της καλλιτεχνικής της πορείας ο επίσης δημοσιογράφος Γιώργος Τσάμπρας.

Οι καραβοκύρηδες των Κουμεΐκων

1
com

Φαντάσου το σκηνικό!
Σωτήριον έτος 1828. Βρισκόμαστε ήδη στο 2ο μισό της δεκαετίας της ελληνικής επανάστασης και η Σάμος είναι μέλος (έστω και πρόσκαιρα) της ελληνικής πολιτείας.
Στο νησί έχει φθάσει ο Ιωάννης Κωλέττης ως Έκτακτος Επίτροπος Ανατολικών Σποράδων.
Όλες οι κατά τόπους Δημογεροντίες απευθύνονται σ’ αυτόν για διοικητικά θέματα.
Στον Πάλο (Μπάλο) βρίσκονται αγκυροβολημένα πλήθος από εμπορικά πλεούμενα.
Ξεχωρίζουν «Η Παναγία» φελούκα χωρητικότητας 7 τόνων και τα τζερνίκια (τσερνίκια) «Άγιος Ιωάννης» χωρητικότητας 5 τόνων, «Ερμής» 5 τόνων, «Η Ταώς» 4 τόνων, «Αγ. Νικόλαος» 4 τόνων κ.α.
Η θάλασσα κάλμα μπουνάτσα.

ένας τόπος ...χίλια βράχια, ένα ντοκιμαντέρ του στρατή βογιατζή

1
com

Η δημιουργία αιολικών πάρκων στη Χίο θα γίνει σε μια περιοχή που σύμφωνα με την εταιρεία θεωρείται υποβαθμισμένης φυσικής και πολιτισμικής αξίας. Τα βουνά στα οποία προκείται να εγκατασταθούν οι βιομηχανικές αυτές προπέλες, η εταιρεία τα θεωρεί ανάξια λόγου, άνευ σημασίας. Δε γνωρίζουν οι κύριοι αυτοί ότι αυτό το ορεινό, απόμακρο και τραχύ τοπίο είναι ακριβώς η λεπτοφυής μοναδικότητα αυτού του τόπου. ΄Ενας τόπος εσωστρεφής, με πνεύμα αψύ και χωρίς φλυαρία, που στέκει απόμερα, εσωκλείωντας στα σωθικά του το πείσμα και το χρέος, καρτερικά εκπνέοντας τη δύσκολη και τραχειά αλήθεια του. Αυτά που για κάποιους είναι σκόρπιες πέτρες για άλλους είναι ο χαρακτήρας αυτού του τόπου, είναι το κομμάτι που έχει συνδεθεί με τις αναμνήσεις και τα όνειρά τους, είναι ο χώρος του μύθου, της μόνης ιερής παραμέτρου που διευρύνει το πνεύμα μας, εμποτίζει την ευαισθησία μας, αλλά και στεριώνει την ταυτότητά μας.

Ο Κινηματογράφος «Ήρα» στο Μαραθόκαμπο

2
com Της Ουρανίας Χρυσαφίνου*

«Άνναααα…» φώναζε απελπισμένα ο πρωταγωνιστής της ιταλικής ταινίας, που παιζότανε στον κινηματογράφο του χωριού μας, αναζητώντας την αγαπημένη του και μια Άννα απαντούσε από τη γαλαρία «δώ είμι Στέλιου!» Παρά την απάντηση ο πρωταγωνιστής που το όνομά του ήταν Ανδρέας συνέχιζε απελπισμένα να ψάχνει. Για την ιστορία η ταινία είχε τίτλο «Άννα» και οι βασικοί πρωταγωνιστές ήταν η Συλβάνα Μαγκάνο και ο Ραφ Βαλόνε.
Σε μια άλλη ταινία πάλι ιταλική η πρωταγωνίστρια πήγαινε να φορέσει το μαγιό της πίσω από ένα βράχο και ένας συγχωριανός μας φώναξε «Αλέξ' σπάσ' του βράχου κι έ'χς ένα διρμάτ λάδ!»
Ο Άλέξης ήταν ο άνθρωπος που έφερε τον κινηματογράφο στο χωριό μας. Σπουδαία υπόθεση για ένα χωριό που ακόμα δεν είχε ηλεκτρισμό. Με γεννήτριες λειτουργούσε η μηχανή προβολής. Επιστρέφοντας μετά από χρόνια δουλειάς σε άλλη χώρα πήρε το ρίσκο να κατασκευάσει ένα μεγάλο κτίριο κατάλληλο για το σκοπό αυτό και αγοράζοντας όλα τα απαραίτητα μηχανήματα άρχισε τις προβολές.

Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε ήταν «Η Εύθυμη Χήρα» με πρωταγωνίστρια τη Λάνα Τάρνερ. Φαντάζομαι ότι όλο το χωριό, μικροί και μεγάλοι πήγαν για να απολαύσουν αυτήν την καινούργια τέχνη, που την αποκαλούσαν «έβδομη τέχνη» και που οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα πως ήταν. Ήταν καταλυτικό γεγονός για την κοινωνική ζωή του χωριού, που εκείνα τα χρόνια είχε πάνω από τρεις χιλιάδες κατοίκους. Πραγματική κωμόπολη και αποκτώντας κινηματογράφο με ακόμα μεγαλύτερη αίγλη.

ΠΑΜΠΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ: " ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ"

5
com

Της Μαρίας Βούλγαρη *


Κάμποσο καιρό πριν συνάντησα τον Πάμπο Φιλίππου στους «ανέμους» του διαδικτύου, όπως λέει και ο φίλος μου ο Σταμάτης.
Διαβάζοντας ποιήματα και σκέψεις του Πάμπου ένοιωσα πως έχουμε και εμείς ,η γενιά μου, Ποιητή.
Χρόνια ήθελα να έχω και εγώ ένα ποιητή που δεν θα τον « δανείζομαι» από τα παλιά, να έχω έναν ποιητή που ζει , γράφει , εργάζεται , αγωνίζεται , πονάει , χαμογελά , ελπίζει , έχει όνειρα ,μαζί μας…στους ίδιους δρόμους με όλους μας….έναν ποιητή που οι αρετές του είναι «καλοντυμένες» και όχι « κακοντυμένες» όπως μας λέει ο Καβάφης στο « Σπίτι της ψυχής », έναν ποιητή που θα μπορούμε να του εμπιστευτούμε το «αχ» ,το «ουφ» , το χαμογελό μας…να τα ακουμπήσει με το μολύβι της ψυχής του και να τα κάνει εικόνες , μουσική ,χαστούκια που τσούζουν στο μάγουλο αλλά και χάδια ,βροχή και «υπναράδες» ήλιους …ήσυχες νύχτες…και γάτες σε γέφυρες με ποιητές.
Σε δύσκολες μέρες και σε καιρούς που η χαρά και η τέχνη μας γλυστρούν από τα χέρια άνθρωποι σαν τον Πάμπο μας τα θυμίζουν πάλι.

Ρεμπέτικο Σεργιάνι στη Νίκαια

2
com

Μουσικές ιχνηλασίες στο ρεμπέτικο τραγούδι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν όσοι βρέθηκαν χθες το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Νίκαιας.
Σε μια κατάμεστη και ενθουσιώδη αίθουσα το μουσικό τμήμα της Δημοτικής Ενότητας Νίκαιας (υπεύθυνοι καθηγητές Νώε Ζαφειρίδης-Αλίκη Καραδημητρίου) παρουσίασε μέσα από μουσική και κείμενα την ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Στο «Ρεμπέτικο Σεργιάνι» ακούστηκαν τραγούδια των : Απόστολου Χατζηχρήστου, Γιάννη Παπαϊωάννου, Μανώλη Χιώτη, Σπύρου Περιστέρη, Γιώργου Μπάτη, Μάρκου Βαμβακάρη, Βαγγέλη Παπάζογλου, Βασίλη Τσιτσάνη, , Γιώργου Ζαμπέτα και Μάνου Χατζιδάκι.
Τα 20+1 τραγούδια, ερμηνεύτηκαν με σεβασμό και αγάπη για τη μουσική από δυο ομάδες νέων ανθρώπων που γνώρισαν τα μυστικά των λαϊκών οργάνων στα τμήματα του Δήμου.

Η «μικρή Ιστορία» του Λαογραφικού Μουσείου Κουμεΐκων

2
com

Στα πλαίσια της εξαιρετικής σειράς εκπομπών του Γιώργου Σκαπέτη με τίτλο «μικρές Ιστορίες», η κάμερα της Σαμιακής Τηλεόρασης, επισκέφτηκε το πανέμορφο χωριό των Κουμεΐκων και έκανε ένα αφιέρωμα, σαν μια «εκπλήρωση ιστορικού χρέους» προς το Λαογραφικό Μουσείο, «Δημήτριος Παπαϊωάννου» και τους ανθρώπους του.
Οι οικοδέσποινες και υπεύθυνες για το τελικό αποτέλεσμα, Σταυρούλα Παπαθεοφάνους και Σταματία Φαλιέρα, υποδέχθηκαν τις «μικρές Ιστορίες» στο εσωτερικό του Μουσείου και με τη βοήθεια του πολύπειρου παρουσιαστή ξετύλιξαν σιγά σιγά το νήμα της ιστορίας του κτιρίου και το χρονικό του σύγχρονου επιτεύγματος.